که شد تا پره دل ناپدیدش

چو در شد در شکوفه شاخ گلگون

شکوفه خنده زد با گریه خون

چنان در قفل سیمین شد کلیدش

به هم لعل و عقیقی داشته جفت

عقیق از برمه یاقوت می سفت

به چشمه غنچه نیلوفری تر