دگر بر من نشیند از تو داغی

چو باز پادشا فرخنده رو باش

اگر چون من شوی روشن به جمعی

توئی شمعی که افروزد ز شمعی

تو آن دودی که زاید از چراغی

ز بار تلخ خیزد خواری شاخ

ز شمع مرده کی روشن شود کاخ