ز شمع مرده کی روشن شود کاخ

دگر بر من نشیند از تو داغی

تو آن دودی که زاید از چراغی

ز بار تلخ خیزد خواری شاخ

ترا می گویم این پند دل افروز

که دارم بهر تو سوز جگر سوز

تو ئی چون مردم چشمم ز تقدیر