تو آن دودی که زاید از چراغی

اگر چون من شوی روشن به جمعی

توئی شمعی که افروزد ز شمعی

دگر بر من نشیند از تو داغی

ز بار تلخ خیزد خواری شاخ

ز شمع مرده کی روشن شود کاخ

ترا می گویم این پند دل افروز