ترا می گویم این پند دل افروز

تو آن دودی که زاید از چراغی

ز بار تلخ خیزد خواری شاخ

ز شمع مرده کی روشن شود کاخ

که دارم بهر تو سوز جگر سوز

تو ئی چون مردم چشمم ز تقدیر

به چشم مردمی این سرمه بپذیر