به چشم مردمی این سرمه بپذیر

ترا می گویم این پند دل افروز

که دارم بهر تو سوز جگر سوز

تو ئی چون مردم چشمم ز تقدیر

اگر زین توتیا، روشن کنی چشم

به بینش باز دانی گوهر از یشم

و گر زین روشنی، بی نور مانی