تو ئی چون مردم چشمم ز تقدیر

ز شمع مرده کی روشن شود کاخ

ترا می گویم این پند دل افروز

که دارم بهر تو سوز جگر سوز

به چشم مردمی این سرمه بپذیر

اگر زین توتیا، روشن کنی چشم

به بینش باز دانی گوهر از یشم