آمد و بگذشت چو سیلی ز پلش

آنکه به گرماست همین رنجش و بس

لیک شود کشته ز سر ما همه کس

نی چو خراسان که دو سه هفته گلش

وین گل ما بعضی اگر خشک شود

طبله درون نافه چو از مشک شود

میوه بی خسته که نبود به جهان