وین گل ما بعضی اگر خشک شود

لیک شود کشته ز سر ما همه کس

نی چو خراسان که دو سه هفته گلش

آمد و بگذشت چو سیلی ز پلش

طبله درون نافه چو از مشک شود

میوه بی خسته که نبود به جهان

برگ که چون میوه بود خورد مهان