برگ که چون میوه بود خورد مهان

وین گل ما بعضی اگر خشک شود

طبله درون نافه چو از مشک شود

میوه بی خسته که نبود به جهان

موز همان میوه بی خسته نگر

برگ ز تنبول نگر بابت خور