به هم مهتاب و ظلمت شد شب آرای

که خون ریزند فردا، بی دیت ها

شب هندو نسب چون لشکر آراست

نفیر پاسبانان سو به سو خاست

چو خیل هندو و مومن به یک جای

سلیح آرای شد خلقی ز هر باب

گریزان شد ز دیده پیش از آن خواب