سلیح آرای شد خلقی ز هر باب

نفیر پاسبانان سو به سو خاست

به هم مهتاب و ظلمت شد شب آرای

چو خیل هندو و مومن به یک جای

گریزان شد ز دیده پیش از آن خواب

که و مه در خیال بامدادان:

که ما گردیم یا بد خواه شادان؟