به خون پوشیده بیرون می زد از وی

سنان جاسوسی هر دیده می کرد

همه زخم زبان پوشیده می کرد

برهنه در جگر می رفت هر نی

به نیزه مرد زان سان سینه می خست

که بید سرخش از نی نیزه می جست

بسا پهلو که برقش بود در میغ