به نیزه مرد زان سان سینه می خست

همه زخم زبان پوشیده می کرد

برهنه در جگر می رفت هر نی

به خون پوشیده بیرون می زد از وی

که بید سرخش از نی نیزه می جست

بسا پهلو که برقش بود در میغ

که مومن سوی مومن چون کشد تیغ؟