کو بگداز اوفتد از یک سرار

آه گواه دل غمکش بود

دود به غمازی آتش بود

موم بود دل که ز عشق است زار

هست چو دیوار تن رود سیر

کاه گلی کرده و سنگی به زیر

خرقه آلوده ز صدق است دور