دل که بود شیفته ئی از خود است

کز پی جان غمزده به دلداری است

نز هوس است این همه آشوب دل

هست بتان را مژه جاروب دل

حاجبی ابروی خوبان بد است

سیمبرانی که تو بینی چو ماه

عقرب جان اند ز زلف سیاه