بسی کردند ترتیب سخن ساز

نظر دزدیده رو برو نهادند

شدند از تیر یکدیگر نشانه

که بود آماج داری در میانه

ز حیرت هر دو را برنامد آواز

نگه می کرد ماه از گوشه چشم

دلش پر مینگشت از توشه چشم