ز حیرت هر دو را برنامد آواز

شدند از تیر یکدیگر نشانه

که بود آماج داری در میانه

بسی کردند ترتیب سخن ساز

نگه می کرد ماه از گوشه چشم

دلش پر مینگشت از توشه چشم

چو نتوانست ازو دل را جدا کرد