ز شیرین عیش مریم بود چون تلخ

نداد اندیشه را در خویشتن راه

زبانی پوزشی کان در حرم کرد

ز مریم چند گاه آن نیز کم کرد

ازین کاهش فتاد آن ماه در سلخ

به تن عیسی جانش مانده بی دم

تنش چو ن رشته مریم شد از غم