چو شیرین دید کز خس رفته شد راه

بهانه بر فراق مریم افگند

به ماتم کرد پیراهن بسی چاک

ولیکن در هوای یار چالاک

به بی صبری شتابان گشت چون ماه

رسید آن در بی قیمت به دریا

چو خور در بره و مه در ثریا