تماشا کرد لختی بر لب جوی

برون آمد بر آئین شتابان

از آن سو پرس پرسان کوه بر کوه

به جوی شیر شد تنها ز انبوه

بدید آن سنگها را روی در روی

بهر نقش هنر چون نقش بینی

نظر می کرد و می گفت آفرینی