بهر نقش هنر چون نقش بینی

به جوی شیر شد تنها ز انبوه

تماشا کرد لختی بر لب جوی

بدید آن سنگها را روی در روی

نظر می کرد و می گفت آفرینی

چو دید آن اوستادی را به بنیاد

به بنیاد دگر شد سوی استاد