بدید آن سنگها را روی در روی

از آن سو پرس پرسان کوه بر کوه

به جوی شیر شد تنها ز انبوه

تماشا کرد لختی بر لب جوی

بهر نقش هنر چون نقش بینی

نظر می کرد و می گفت آفرینی

چو دید آن اوستادی را به بنیاد