ملک گفت اندک اندک پر شد این سیل

بلای دیده لابد بر دل افتاد

ازین پیشم نبود این بانگ و فریاد

که طبعم بنده بود و جانم آزاد

به پستی هم بران نسبت کند میل

دل اندر چیز دیگر بند و می کوش

کش از خاطر کنی عمدا فراموش