کش از خاطر کنی عمدا فراموش

ملک گفت اندک اندک پر شد این سیل

به پستی هم بران نسبت کند میل

دل اندر چیز دیگر بند و می کوش

چنان آزاد گردی روزکی چند

که ناری بیش یاد این مهر و پیوند

بگفت آن گه توان برجستن از چاه