بگفت آن گه توان برجستن از چاه

کش از خاطر کنی عمدا فراموش

چنان آزاد گردی روزکی چند

که ناری بیش یاد این مهر و پیوند

که تا زانو بود یا تا کمرگاه

اگر چه هست شیرین جان مسکین

ولیکن نیست شیرین تر ز شیرین