که ناری بیش یاد این مهر و پیوند

دل اندر چیز دیگر بند و می کوش

کش از خاطر کنی عمدا فراموش

چنان آزاد گردی روزکی چند

بگفت آن گه توان برجستن از چاه

که تا زانو بود یا تا کمرگاه

اگر چه هست شیرین جان مسکین