که تا زانو بود یا تا کمرگاه

چنان آزاد گردی روزکی چند

که ناری بیش یاد این مهر و پیوند

بگفت آن گه توان برجستن از چاه

اگر چه هست شیرین جان مسکین

ولیکن نیست شیرین تر ز شیرین

چو از دل رفت شیرین جان چه باشد