ولیکن نیست شیرین تر ز شیرین

بگفت آن گه توان برجستن از چاه

که تا زانو بود یا تا کمرگاه

اگر چه هست شیرین جان مسکین

چو از دل رفت شیرین جان چه باشد

چو خصم خانه شد مهمان که باشد

مرا تا جان بود ترکش نگیرم