چو از دل رفت شیرین جان چه باشد

که تا زانو بود یا تا کمرگاه

اگر چه هست شیرین جان مسکین

ولیکن نیست شیرین تر ز شیرین

چو خصم خانه شد مهمان که باشد

مرا تا جان بود ترکش نگیرم

وگر میرم رها کن تا بمیرم