وگر میرم رها کن تا بمیرم

چو از دل رفت شیرین جان چه باشد

چو خصم خانه شد مهمان که باشد

مرا تا جان بود ترکش نگیرم

منه بر جان من بندی که داری

به خسرو گوی هر پندی که داری

هر آن کس کو دهد دیوانه را پند