به خسرو گوی هر پندی که داری

مرا تا جان بود ترکش نگیرم

وگر میرم رها کن تا بمیرم

منه بر جان من بندی که داری

هر آن کس کو دهد دیوانه را پند

نخوانندش خردمندان خردمند

گر از لعلش مرا روزیست جامی