منه بر جان من بندی که داری

چو خصم خانه شد مهمان که باشد

مرا تا جان بود ترکش نگیرم

وگر میرم رها کن تا بمیرم

به خسرو گوی هر پندی که داری

هر آن کس کو دهد دیوانه را پند

نخوانندش خردمندان خردمند