نبد جای و سخن خاموش کردند

ز فرهاد آنچه در دل داشت حالی

دل اندر پیش یاران کرد خالی

ندیمان کان سخن در گوش کردند

فرو بستند لب در کار شیرین

عجب ماندند از گفتار شیرین

ملک گفت این وجود خاک بنیاد