فرو بستند لب در کار شیرین

دل اندر پیش یاران کرد خالی

ندیمان کان سخن در گوش کردند

نبد جای و سخن خاموش کردند

عجب ماندند از گفتار شیرین

ملک گفت این وجود خاک بنیاد

خرابم شد ز سنگ انداز فرهاد