عجب ماندند از گفتار شیرین

ندیمان کان سخن در گوش کردند

نبد جای و سخن خاموش کردند

فرو بستند لب در کار شیرین

ملک گفت این وجود خاک بنیاد

خرابم شد ز سنگ انداز فرهاد

اگر خون ریزمش بر رسم شاهان