گذشت از مرگ شیرین هفته ای بیش

زبانی پر دروغ و چشمها تر

نشسته با شبانی قصه می گفت

کزینسان کوه چون ضایع توان سفت

رفیقش هم بران جان کندن خویش

چو بشنید این سخن فرهاد دل تنگ

فتاد از بی خودی چون شیشه در سنگ