فتاد از بی خودی چون شیشه در سنگ

گذشت از مرگ شیرین هفته ای بیش

رفیقش هم بران جان کندن خویش

چو بشنید این سخن فرهاد دل تنگ

به زاری گفت بازم گو چه گفتی

که هوش از جان و جان از تن برفتی

جوابش داد مرد آهنین دل