چو بشنید این سخن فرهاد دل تنگ

کزینسان کوه چون ضایع توان سفت

گذشت از مرگ شیرین هفته ای بیش

رفیقش هم بران جان کندن خویش

فتاد از بی خودی چون شیشه در سنگ

به زاری گفت بازم گو چه گفتی

که هوش از جان و جان از تن برفتی