به قدر هفته ای در کامرانی

درون رفته به شکر موی در موی

چنان افتاد وقتی فرصت کار

که کرد آهنگ می سرو سمن بار

پیاپی داشت دور دوستکانی

بخار باده در سر کرد کارش

صداع انگیز شد مغز از خمارش