دل از اندیشه لختی کرد خالی

همه شادند و جانم در عذابست

که می بی روی خوبان زهر ناب است

چو چندی زین سخنها گفت حالی

جنیبت جست و ز دل بار برداشت

ره مشکوی آن دلدار برداشت

روان گشت از شراب لعل سرخوش