به خواری بازگشتن خواست در حال

که نخل بارور چون گشت بی بار

جهان شب شد به چشم نیم خوابش

که ماند اندر پس کوه آفتابش

که خواندش نازنین ز آواز خلخال

ملک را کامد آن آواز در گوش

به جان بی خبر باز آمدش هوش