ملک را کامد آن آواز در گوش

که ماند اندر پس کوه آفتابش

به خواری بازگشتن خواست در حال

که خواندش نازنین ز آواز خلخال

به جان بی خبر باز آمدش هوش

چو سر بر کرد سوی قصر والا

زمین بوسیده ماه سرو بالا