آن جان، که به خویش زنده مانم

هم تو دل پاک ده زبان هم

در مدحت خویش و بلکه جان هم

به گر ندهی، بهیچ سانم

جانیم ده، از خزینه بیش

کم زنده به تو کند، نه از خویش

گیرم که نه ام به لطف در خور،