کم زنده به تو کند، نه از خویش

به گر ندهی، بهیچ سانم

آن جان، که به خویش زنده مانم

جانیم ده، از خزینه بیش

گیرم که نه ام به لطف در خور،

آخر، نه که بنده ام برین در؟

گر رحمت تست بر نکو زیست،