استاد، سخن ز علم می راند

در گریه و سوز خنده می کرد

دانا رقمش به تخته می جست

او تخته به آب دیده می شست

او جمله کتاب عشق می خواند

وان لعبت دردمند دل تنگ

دل داده به باد و مانده بی سنگ