او جمله کتاب عشق می خواند

دانا رقمش به تخته می جست

او تخته به آب دیده می شست

استاد، سخن ز علم می راند

وان لعبت دردمند دل تنگ

دل داده به باد و مانده بی سنگ

خون دلش از صفای سینه