کاین سوخته طاق ماند از آن جفت

جوینده لعبتی چو خورشید،

شد باز به سوی خانه، نومید

آهسته به گوش پیر زن گفت:

کم، خازن آن خزینه سیم،

از آهن تیز ، می کند بیم

گر کار فتد به زور بازو