زان کینه که بی دریغ می رفت

نوفل به میان چو تند شیری

هر سو که فگند تیغ پولاد

کرد از سر مرد، گردن آزاد

یک هفته دو رویه تیغ می رفت

خلقی سوی لعبت حصاری

تنگ آمد از آن ستیزه کاری