وز شرم، بروی تو نگوید

زان رسم وفا که در تو دیدست

پیوند ترا به جان خریدست

در دل، همه صحبت تو جوید

پرسد خبر تو گاه و بی گاه

هم معتقدست و هم نکوخواه

گر سر به رضاء ما کنی راست